sosyomat.com

1

mutsuz

0 yorum var - 25 Eylül 2007 00:33

benim bu aralar.
evet, mutsuzum. feci şekilde hem de. büyük bir nankörlük içinde söylemekteyim bunu üstelik. yaşadığım ve yaşayacağım hayatı sadece hayal etmekle kalan insanlara, bana bu yaşamı sunan tanrıya ve ve bana bu yaşamı sunan insanlaradır nankörlüğüm.
ama mutsuzum işte. siz insanlarsınız buna sebep (sözüm meclisten dışarı), siz ve egolarınız. insanların gözünde büyüyebilmek için yapabilecekleriniz, üstün olabilmek için söyleyebilecekleriniz. o pis tutumunuz, kibiriniz. fecisiniz, faciasınız. çok çirkinsiz, ve gözümde müthiş küçüksünüz. kendi kendime sorup duruyorum, "nerden buldum ben bu insanları. ne işi var bunların benim hayatımda ve ne işim var benim böylelerinin aralarında?!". bir orospudan ya da bir pezevenkten bahsediyor olsaydım keşke, orospu/pezevenk işte ne bekliyorsun ki diyebilirdim o zaman. ama değil. ki bu daha kötü.

ego savaşına dönmüş bütün iletişim. normal olamıyorsunuz. özünüzü unutmuşsunuz, özentisiniz, üstelik özendiğiniz şeyin size ne getireceğini bile bilmiyorsunuz. yalnızlaşıyorsunuz.

uzaklaşmak istiyorum, herkesin birbirine karşı saygılı olduğu, egonun e'si duyulmamış, belli kriterlere göre kategorize edilmemiş, insanlık dolu, yeşil bir köyüm olsun istiyorum. dönecek bir köyüm bile yok oysa.

asaletten haberi olmayan ruhlarınız beni de kirletiyor. kirleniyorum.

uzaklaşmak istiyorum sizden, görmek istemiyorum çarpık ruhlarınızı, janjanlı kelimelerle kendinize yapıştırdığınız etiketleri.

etkilemek istediğim bir adam vardı bir aralar, sohbet etmeye başladık, sonra görüşmeye. sonra arkadaşım kulağıma fısıldadı; marjinal kelimeler kullan. seni daha entellektüel gösterir. peh! (açıp memelerimi gösteririm daha iyi)(yok yapmadım)(gerek kalmadı)

işte etiket. kelimeler. ruhu olmayan biri bile birkaç marjinal yahut entellektüel kelime öğrendi diye baş üstünde tutuluyor. ki içine bakıyorsun bomboş. adam değil.
yanlış işlerin peşinden koşmaya başladık.